We choose the moon
Morgen is het precies veertig jaar geleden dat Apollo 11 werd gelanceerd. Apollo 8 had al rondjes gedraaid om de maan, en Apollo 10 had zelfs de lander al uitgeprobeerd. Het moet voor de bemanning een kwelling zijn geweest om de afdaling af te breken. Maar ja, zo gaat dat. Walk before you can run. Na deze generale repetitie was er genoeg vertrouwen om het te gaan doen voor het echie.
Ik was zes toen ze vertrokken: Neil Armstrong (ik vond het opvallend dat hij dezelfde naam had als Louis), Buzz Aldrin (ik wist dat hij eigenlijk Edwin heette) en Michael Collins (ik had met hem te doen omdat ie boven moest blijven). Dat klinkt bijdehand voor een kind van zes, maar ik vermoed dat ik het meeste later heb opgepikt uit het boek dat ik cadeau kreeg: Landed on the Moon (mijn eerste kennismaking met de engelse taal, gelukkig was het rijk geïllustreerd).
Toch was ik me die zomer bewust van wat er aan de hand was, want ik wilde dat mijn ouders me zouden wakker maken om de landing op tv te kunnen zien. Ze hebben het geprobeerd maar het is helaas niet gelukt. Ik sliep gewoon door.
Nu krijg ik een herkansing en de hele wereld met mij. Als je de landing hebt gemist, nog niet geboren was, of het gewoon nog eens wilt zien, dan kun je terecht bij John F. Kennedy Presidential Library and Museum. Het hele avontuur is te volgen in beeld, geluid en tweets op een speciale website. Ik zet alvast de wekker.
