Vandaag beslist het kabinet om de AOW en pensioenen in 2 fases op te trekken naar 67. Het valt mee met de tegenstand, ikzelf denk eerder dat het voor de maatschappij een uitdaging wordt om mensen tot hun 67 zinvol, uitdagend en productief werk te bieden, de track record is wat dat aangaat niet bepaald overtuigend.

Toch is het opvallend dat eigenlijk maar 1 generatie het paradijs op aarde werkelijk heeft bereikt, de Baby Boomers. Ruwweg geboren tussen 1943 en 1960 zijn zij de genen die lang hebben gestudeerd, de beste salarissen hadden en er nu goudgerand het eerste met hun campers vandoor gaan of overwinteren in hun huisje in Frankrijk.

Als ik het goed beschouw behoorden zowel mijn ouders als mijn zus en ik niet tot die genaratie, en het begint toch wel te irriteren dat zij besluiten om eindstreep te verleggen.

De eerste keer dat ik bewust met deze generatie werd geconfronteerd was tijdens een korte vakantie met een groep in Belgie, samen met mijn Vader. Bij het kampvuur kwam opleiding ter sprake en een van de deelnemers, wiens welvaart niet onderdeed voor die van ons, vertelde monter, dat hij 13e jaars Sterrenkunde aan de UVA was. Ik zie nog de malende kaken van mijn vader vertragen, en zijn wenkbrauwen ineens een wat scherpere V vorm maken. Hij had zich door avondstudie opgewerkt, en was er niet gezelliger van geworden, en nu betaalde hij voor mensen die 13 jaar aan een hobby werkten, het bleef nog lang onrustig bij het kampvuur.

Ik ging zelf een HBO opleiding leraar doen, de studieduur was inmiddels tot 5 jaar bekort door minister Deetman, zelf een Baby Boomer. In mijn derde jaar sloten vakbonden en  werkgevers het zogenaamde nahos accoord dat regelde dat  oudere leraren aan het werk bleven ten kostte van jonge. Ik heb dientengevolge nooit in het onderwijs gewerkt, en kan slechts glimlachen bij het naderen gat in het onderwijs. vader en moeders, u moet bij Wiegel en Van Agt zijn, de puinruimers.

Een aantal jaren geleden flikte mijn werkgever ook een kunstje waardoor ik nu in een andere schaal zit dan een groot gedeelte van de collega’s, ik begon een patroon te herkennen, en nu dus flikken die Baby Boomers het weer. De generaties voor hen liggen te dementeren in slechte verzorgingstehuizen, waar zij als bestuurders 6 ton of meer moeten verdienen, ondertussen het milieu verpest, en nu dus voor de generatie na hen de deur sluiten.

Ik vind die pil van Drion een steeds beter idee worden, niet voor mezelf hoor. Wat zij John Lydon van de Sex Pistols ook weer, ‘ever had the feeling you’ve been cheated’ ?

Twitter zet deur open voor adverteerders.

Twitter geeft aan dat het de inkomsten hard nodig heeft om de diensten kosteloos te houden voor de gebruiker.

Dat is nou precies het zelfde argument als de traditionele media gebruiken, dus zo nieuw is het allemaal niet. Waar die kosten dan uit bestaan is voor mij niet duidelijk, dat kan toch nooit veel zijn denk ik als leek, of wordt er gemoderate door nijvere jongens en meisjes in silicon valley. Dat zou nog eens wat zijn, user generated content met een filter. Wellicht kunnen we dat ook naar China uitbesteden, gaan de kosten gelijk omlaag.

Ik ben benieuwd hoe lang Twitter het volhoudt, zoals je merkt ben ik niet zo’n fan. Ik vind het uiterst hinderlijk dat gepriegel op die mobiele toestellen terwijl ik een prachtige presentatie sta te geven.  Ik ben helemaal niet geinteresseerd in het op de hoogte houden van mensen van mijn gangen. In de jaren 70 deden mijn ouders om precies dezelfde reden niet mee met de volkstelling en gebruik ik geen bonuskaart of Airmiles pas, betaal ik altijd met ‘live’ geld dat ik een keer per jaar pin en in een schoenendoos bewaar in de ……..

O jee, ik liet me geloof ik een beetje gaan. Kortom, Twitter bedenk een iets origineels om die miljoenen binnen te slepen, verkopen aan Microsoft is dat niet wat ??

Met een gemiddeld gezin dat inmiddels 3 nintendo DS spelcomputers in huis heeft is een overwerkte huisvader elke avond druk met het bijhouden van de nieuwste releases voor dit wonderapparaat. Werden wij in de jaren 70 op de achterbank al na enkele uren stripboeken onuitstaanbaar, nu rij je met een mengvorm van Nintendo Ds en portable DVD speler rustig overdag van Zuid-Frankrijk terug naar huis, zonder 1 onvertogen woord.

En nu valt mijn oog dan op de nieuwe release:  Oktoberfest -the Game (nog niet eens ‘das spiel). Nog zonder het maar ingekeken te hebben slaat mijn fantasie volledig op hol. Immers als streng bewaakt concept onweerstaanbaar en een sterk merk, met lange tafels waar literpullen bier gedronken worden, door mensen in traditionele kledij, voor de jongens Lederhosen met een loden jasje er boven, en dan voor de vrouwen, en zeker die krachtpatsters die het bier serveren, de traditionele Dirndl, fantastisch.

Ik ben reuze benieuwd waar dit spel uit bestaat en hoe het werkt, maar mijn fantasie werkt al op volle toeren, als Oktoberfets  - the game mogelijk is, wat ligt dan nog meer in het verschiet : Alleen al voor Nederland zijn de mogelijkheden onuitputtelijk.

Braderie – the game, Koninginnedag – the Game, Prinsjesdag – the Game, 2e kerstdag – the game, Bevrijdingsdag  - the game, Carnaval  - the game enz enz.

Het schijnt dat Nintendo voor de Wii nu een controler heeft ontwikkeld in de vorm van een bierpul die je echt leeg kunt drinken.

De BBC heeft een mooi interview waarin het hele pallet aan uitdagingen nog eens uit de doeken wordt gedaan en dat we nog 21 jaar hebben om onze boeg in de golven te draaien. Wat leven we toch in een heerlijke uitdagende tijd (positieve bril op).

Morgen is het precies veertig jaar geleden dat Apollo 11 werd gelanceerd. Apollo 8 had al rondjes gedraaid om de maan, en Apollo 10 had zelfs de lander al uitgeprobeerd. Het moet voor de bemanning een kwelling zijn geweest om de afdaling af te breken. Maar ja, zo gaat dat. Walk before you can run. Na deze generale repetitie was er genoeg vertrouwen om het te gaan doen voor het echie.

Ik was zes toen ze vertrokken: Neil Armstrong (ik vond het opvallend dat hij dezelfde naam had als Louis), Buzz Aldrin (ik wist dat hij eigenlijk Edwin heette) en Michael Collins (ik had met hem te doen omdat ie boven moest blijven). Dat klinkt bijdehand voor een kind van zes, maar ik vermoed dat ik het meeste later heb opgepikt uit het boek dat ik cadeau kreeg: Landed on the Moon (mijn eerste kennismaking met de engelse taal, gelukkig was het rijk geïllustreerd).

Toch was ik me die zomer bewust van wat er aan de hand was, want ik wilde dat mijn ouders me zouden wakker maken om de landing op tv te kunnen zien. Ze hebben het geprobeerd maar het is helaas niet gelukt. Ik sliep gewoon door.

Nu krijg ik een herkansing en de hele wereld met mij. Als je de landing hebt gemist, nog niet geboren was, of het gewoon nog eens wilt zien, dan kun je terecht bij  John F. Kennedy Presidential Library and Museum. Het hele avontuur is te volgen in beeld, geluid en tweets op een speciale website. Ik zet alvast de wekker.