schaatsen en de kredietcrisis
Vanochtend gehoord op het ijs: ’Daar is het veilig , want daar schaatsen andere mensen’.
Het blijft toch fascinerend, hoe mensen hun eigen gedrag laten afhangen van dat van de groep, in het diepst een kuddedier. Op z’n beste kun je zeggen dat er daar nog niemand doorheen gezakt is, maar veilig? Ongeloofelijk dat als mensen iets willen (schaatsen, winst maken) het denken ophoudt en men het gedrag laat afhangen of andere mensen nog niet door het ijs gezakt zijn. Zo wordt het natuurlijk niets met de calculerende burger. Als iedereen bij het minste verlangen stopt met nadenken, en dingen doet omdat andere het ook doen, tja, dan zijn we natuurlijk alleen maar overgeleverd aan instincten. ‘The whole purpose of an education is t0 learn people to think for themselves’, zei Robin Williams al eens in een mooie film. ’I don’t believe, ik know’ citeer ik Carl Jung.
Is het met al die Icesave en DSB ellende ook niet zo begonnen, daar is het veilig, want daar hebben andere mensen ook al hun geld staan/een hypotheek. Die Ijslanders weten toch wat ze doen, dat zijn solide types, bovendien schaatsen daar andere mensen. Die Dirk is toch zo’n aardige man, en hij draagt nog geitenharen sokken ook, en bovendien, hij sponsort een schaatsploeg.
Een kuddedier heeft niet veel reputatie nodig om zich te laten belazeren, die wil gewoon schaatsen waar het veilig is, en het is veilig waar andere mensen schaatsen.
