We choose the moon
Morgen is het precies veertig jaar geleden dat Apollo 11 werd gelanceerd. Apollo 8 had al rondjes gedraaid om de maan, en Apollo 10 had zelfs de lander al uitgeprobeerd. Het moet voor de bemanning een kwelling zijn geweest om de afdaling af te breken. Maar ja, zo gaat dat. Walk before you can run. Na deze generale repetitie was er genoeg vertrouwen om het te gaan doen voor het echie.
Ik was zes toen ze vertrokken: Neil Armstrong (ik vond het opvallend dat hij dezelfde naam had als Louis), Buzz Aldrin (ik wist dat hij eigenlijk Edwin heette) en Michael Collins (ik had met hem te doen omdat ie boven moest blijven). Dat klinkt bijdehand voor een kind van zes, maar ik vermoed dat ik het meeste later heb opgepikt uit het boek dat ik cadeau kreeg: Landed on the Moon (mijn eerste kennismaking met de engelse taal, gelukkig was het rijk geïllustreerd).
Toch was ik me die zomer bewust van wat er aan de hand was, want ik wilde dat mijn ouders me zouden wakker maken om de landing op tv te kunnen zien. Ze hebben het geprobeerd maar het is helaas niet gelukt. Ik sliep gewoon door.
Nu krijg ik een herkansing en de hele wereld met mij. Als je de landing hebt gemist, nog niet geboren was, of het gewoon nog eens wilt zien, dan kun je terecht bij John F. Kennedy Presidential Library and Museum. Het hele avontuur is te volgen in beeld, geluid en tweets op een speciale website. Ik zet alvast de wekker.
nabije stelsels
1 reactie »
Tweetbacks
Trackbacks
RSS feed for comments on this post. TrackBack URL
Mooie posting, recht in het hart, voor mij als mede 1963er.
Ook mij lieten ze doorslapen, en raakte pas de volgende dag onder de indruk. Er is zoveel over te zeggen, alleen al de titel, ‘we choose the moon’. Het volledige citaat van John F. Kennedy eindigt met ‘before this decade is out, to land a man on the moon, and returning him safely tot the earth’. Toen men het ging doorrekenen bleken meer dan 60% van de kosten in het laatste zinnetje van deze SMART geformuleerde doelstelling te zitten, en heeft een aantal NASA ingenieurs nog gewerkt aan een voorstel waarbij de astronaut helemaal niet safely zou returnen, maar daar nu nog zou verblijven (als mummie).
Toen in 1972 een senaatscommissie onderzocht wat de 24 miljard uitgegeven dollars aan de 12 maanwandelingen naast een hoop stenen nu hadden opgeleverd vertelde een NASA ingenieur dat tijdens dit proces de stof ‘teflon’ was ontwikkeld, waarop een mij onbekende senator opmerkte ‘was het niet beter geweest een dozijn van jullie op te sluiten met als opdracht om een koekenpan te ontwikkelen die niet aanbrandt’
Achteraf bleek de belangrijkste reden om de maan te bewandelen te zijn dat men bang was dat een ander er eerder zou zijn. Nog jarenlang gaven presidenten tijdens diplomatiek missies stukjes maansteen weg, met als onderliggende boodschap, kijk eens wat wij kunnen, ik zou maar snel doen wat wij willen. Ach ja geboren in 1963 ben je natuurlijk wel een ‘koude oorlogs kind’.