Een , twee drie, waar vechten we voor, Vraag mij niet, weet niets van een plan, hierna Afganistan
Sommige liedjes blijven actueel, wat te denken van de ‘I feel like I’m fixin’ to die rag’ van Country Joe Mcdonald.
Vorige week besloot de premier tot een onderzoek naar de start van de Irak oorlog, wordt een oud onderminister van defensie in de VS 2 keer geintervieuwd over of we nou wel of niet gevraagd zijn militaire steun te geven aan deze oorlog, en wordt in Amsterdam de ‘Timo Smeehuizen brug’ onthuld ter nagedachtenis van de inmiddels 18 ? ( je raakt de tel gewoon kwijt) jongens (nog geen meisjes) die de prijs betaalden voor onze wens een goed bondgenoot te zijn .
Wees de eerste in je stad, die thuiskomt in een zak.
De ouders van Timo staan er nog steeds ontdaan bij, het zal je maar gebeuren, net als bij de familie van Uhm, onze opperbevelhebber, die in 1 dag wordt ingehuldigd als hoogste militair, en ’s-avonds zijn vrouw en andere kind moet vertellen dat hun naaste nooit terugkomt.
Zo blijft ondanks ruim 60 jaar vrede, de oorlog in een ver land slachtoffers maken. Voor ouders, grootouders, vrienden enz, zal het altijd en vraag blijven wat hun dierbare was geworden als hij niet was getroffen door een bermbom. Zoals ik ook steeds denk aan mijn oom Piet, de oudere broer van mijn vader die in 1948 niet terugkwam uit Indonesie. De foto op het dressoir van die man die nooit ouder werd, het uitdoven van het levensgeluk van mijn grootouders, en het diepe wantrouwen voor gezag, en autoriteit dat ik gedurende mij opvoeding kreeg ingegegoten. Geen van de politici van destijds wenste herinnerd te worden aan zijn beslissing.
Ik neem aan dat de parlementaire commissie die nu is ingesteld een antwoord vindt op de vraag of de campagnekreet van de strijdkrachten klopt ‘ je werkt er altijd aan vrede en veiligheid’ . Ik ben benieuwd . Wellicht is een alternatief te vinden in de gememoreerde song
‘ five six, seven, open up the pearly gates, no time to wonder why, we are all gonna die’.
