Maandagochtend openen alle media met het nieuws dat de staat ING gaat ondersteunen, wij Nederlanders eigenaar worden van een pakket Amerikaanse subprime hypotheken, er 7000 banen verloren gaan bij ING, en de topman van ING Michel Tilmant met 1 jaarsalaris naar huis gestuurd wordt.
ING bleef maar ontkennen dat er problemen waren, en dan nu deze uitbarsting van creativiteit, van de in de media al benoemde ’staats Bos beheer’ en zijn jongens en meisjes, die kennelijk als enige weten wat die rare producten die ze bij de banken bedachten waard zijn.
Zelden kregen we zo’n inzicht in het feit dat ook de CEO van een bank van 1000 miljard euro maar een mens is die alleen maar betaald wordt om de suggereren dat hij alles onder controle heeft, en zich verschanst achter een schild van marketing en PR.
Het lijkt niet eens meer op het rijden op een stier, het bleek rijden op een ijsbeer, een haai. Zoals de eindscene in Moby Dick waarin de Witte walvis nog eenmaal boven water komt en Kapitein Ahab zichtbaar wordt , verstrengeld in de kabels en touwen vast aan de Walvis. Alleen deze walvis blijkt nog aan het schip vast te zitten, dus maar weer binnenboord gehaald.
Het wordt nog gekker als ’s-avonds de beoogde nieuwe topman Hommen geintervieuwd wordt, en hij tot 2 keer toe in de camera spreekt, ‘we zijn nog steeds winners’. Het lijkt die generaal in Bagdad wel, die bleef beweren dat er geen Amerikanen in de buurt waren, terwijl je op de achtergrond de granaten hoorde inslaan. Bij Hommen hoorde je op de achtergrond de voorlichter zijn nagels afbijten.
Inmiddels heeft ING zich weer herpakt, en is de communicatie in volle gang, vanochtend in de krant een uitleg dat de ING die rare producten wel moest gebruiken. Het masker van marketing en PR is weer opgezet, en functioneer weer, we zijn immers nog steeds winners.